Terwijl ik ontwaakte uit de narcose besefte ik me dat het dus nog niet gedaan was. Niet dat ik in het “Grote Hier en Nu” er niet meer wilde zijn, maar in de uren voor mijn operatie had ik wel vol overgave uitgesproken dat elke uitkomst goed zou zijn. In die zin was ik er klaar voor, in die zin had ik alles losgelaten en me overgegeven.
Als alles een reden heeft en niets voor niets gebeurd dan heeft mijn ontwaken uit de narcose ook een reden. Een reden die ik nog niet ken en daarom heb ik in dat licht bekeken ook nog geen idee wat ik eens zal gaan doen. Behalve dan dat ik mijn leven uit de pauzestand zal gaan halen waar het al 3 jaar in meer of mindere mate in/op staat.
In het “Kleine Hier en Nu” ben ik aan het helen van de operatie. Heel veel pijn had ik de eerste dagen niet. Wat ik wel voelde was een enorme jeuk vanwege de plak van waar het operatielaken geplakt op mijn lijf zat. Nu die jeuk iets minder wordt voel ik de pijn. Die was er natuurlijk wel al langer, maar ja die werd dus overschaduwd door de jeuk. Nu heb ik sinds gisteren dus pijn en jeuk. Daarnaast zie ik bont en blauw maar ook dat gaat ooit over.
Ik moet overigens wel toegeven dat het me al met al en so far so good deze keer reuze mee is gevallen. Om een uurtje of 11/12 begon de operatie en om 14.30 lag ik al weer in mijn kamer op de afdeling om om 17.00 uur aan een heerlijke stamppot andijvie met spek te zitten. En natuurlijk een bak koffie. Kort daarna kwam mijn chirurg me vertellen dat ik de volgende ochtend al weg zou mogen.
Wat het niet roken betreft, want ja daar gaat dit blog per slot van rekening over, heb ik heel bewust op vrijdagochtend een peuk opgestoken omdat er voor mij geen enkele reden meer over is waarom ik het niet zou doen. Stoppen met roken was n.l. wat mij betreft onlosmakelijk verbonden aan het ondergaan van alle operaties. Al met al zitten mijn operaties er nu dus op en ligt het niet roken en zo goed als alles wat daar mee te maken heeft achter mij. Nu nog over 3 weken stoppen met de medicatie voor Graves en als dat goed gaat dan kan ik ook dat achter mij laten.
Als ik weer thuis ben wil ik weer actief gaan sporten en me in ieder geval eerst eens bezig gaan houden met zaken die ik al even voor mij uit heb geschoven omdat ik daar weinig tot geen energie voor had. Daarnaast zal ik doorgaan met het schrijven en dan met name op mijn eigen blogspot blog: http://jays-heaven.blogspot.com/
Ik zal af en toe nog wel even hier op SRB zijn, maar zo actief als dat ik ooit ben geweest dat zit er niet meer in. Ik wens jullie allemaal heel veel succes met wat jullie aan het doen zijn. Ik heb er heel veel waardering voor, ook al heb ik dan een andere keuze hierin gemaakt.
Als ik van te voren het plot, de uitkomst en alle details had geweten, weet ik niet precies of ik drie jaar geleden wel aan deze reis was begonnen, dan wel of ik alles op deze manier zou hebben gedaan. Het is een reis geweest waarin ik allerlei mensen heb ontmoet die stuk voor stuk iets van zichzelf aan mij lieten zien. Ontmoetingen waarvan ik nu kan zeggen, ze waren stuk voor stuk nodig en ik bedank daarin hen als mijn leraren. Ook die mensen of moet ik zeggen juist die mensen die niet aardig tegen mij waren, die dingen hebben gezegd die ik niet zag aankomen, waren mijn leraren. En de mensen die wel aardig waren deden ook wel eens dingen die ik niet zag aankomen en die mij net zo veel pijn gaven, en ook zij waren mijn leraren. Of moet ik zeggen reisgenoten.
Drie jaar geleden begon ik aan deze reis omdat ik het mijzelf gunde. Ik gunde mijzelf een ietwat anders uitziend lichaam als het lichaam waarin ik was geboren. Ik gunde het mijzelf dat de buitenkant overeen zou komen met het beeld wat ik al jaren met mij meedroeg. En omdat ik mijzelf dat gunde, ging ik met dat doel voor ogen op reis. Ik had van alles en nog wat ingecalculeerd. Ik had ingecalculeerd dat ik van een aantal dingen en mensen afscheid moest gaan nemen. Zo moest ik de peuk achter mij laten omdat dit een voorwaarde voor de operaties was. Zo wist ik ook dat ik mensen achter mij zou moeten laten, enkel vanwege het feit dat ze het niet zouden kunnen begrijpen. Enkel vanwege het feit, dat ze mijn keuzes zouden afkeuren en mij daarom zouden veroordelen. Maar de drang in mij was te groot en te sterk om mijzelf daar op dat moment dan ook maar iets van aan te trekken. Iets in mij riep mij bij mijn naam en zei dat het de hoogste tijd was.
Na een jaar van voorbereidingen op het stoppen met roken kwam ik in April 2010 op het SRB. Het is nu weer April en wel twee jaar later. Ik ben zoals iedereen kan zien geen twee jaar gestopt. Ik ben om precies te zijn 8 maanden in 2010 gestopt geweest waardoor en waarna mijn droom in eerste instantie ernstig onder vuur kwam te liggen omdat ik 1 van de ‘geluksvogels’ ben die door te stoppen met roken ernstige gezondheidsproblemen kreeg. Er zijn er hier genoeg die het juist door het roken hebben gekregen, ik kreeg het door het stoppen met roken. Ik zeg 1 van de ‘geluksvogels’ omdat er meer zijn die door te stoppen juist hun gezondheid achteruit zagen gaan en er een ziekte of meerdere aandoeningen bij kregen. Gratis en voor niets erbij kregen omdat ze iets deden waarvan ze hadden gehoord en gelezen dat het beter voor hun gezondheid zou zijn. Of in mijn geval omdat ik moest stoppen.
Dat ik vanwege dit alles onder zeer strenge medische controle sta mag duidelijk zijn. Dat ik na het gebeuren in 2010 niet alleen mijn eigen koers vaar, maar ook het plan van aanpak volg van een multidisciplinair medisch team, daar heb ik het in die zin nooit met zoveel woorden hier op SRB over gehad. Ik heb wel eens in het verleden geschreven dat ik het advies had gekregen om weer een peuk op te steken, wat door de meeste mensen dan weer werd afgedaan als een soort van “broodje aap” verhaal, omdat ze niet konden geloven dat artsen ooit dat advies zouden kunnen geven. En toch gebeurde het keer op keer en is het nog steeds een onderdeel van het plan van aanpak.
Ik kwam eind December 2011 terug op SRB nadat ik er nog niet zo lang geleden daarvoor was afgegaan en groots afscheid had genomen. Ik wilde niet onder de naam Q11 verder. Een naam die door een aantal mensen behoorlijk door het slijk was gehaald, waardoor ik met elke poging die ik deed om weer te stoppen met roken de meest bizarre bagger over me heen had gekregen. Ik wist dat ik daar weliswaar boven moest gaan staan, maar ik merkte in mijzelf dat ik dat niet meer kon. Ik was ook in die zin moegestreden. Ik had al zoveel jaar strijd moeten leveren om voor elkaar te krijgen wat ik wilde. De operaties die voor mij van levensbelang waren. Ik was op, ik kon niet meer. Maar ik wist ook wat het multidisciplinair team van mij verwachtte. Ik wist ook dat ik hier ooit wel steun had ontvangen. Ik kende ook de positieve kracht van SRB, die ervaring had ik n.l. ook. En met medeweten van 2 van mijn stopmaatjes keerde ik met een nieuwe accountnaam terug.
Ik deelde niet meer zoveel, althans niet hier op SRB. Hier schreef ik over de koetjes en kalfjes van het leven. Om op een andere plek, mijn eigen blog, te schrijven over wat mij bezighield en waar ik mee bezig was en ben. En nu vandaag schrijf ik dit verschrikkelijk lang dagboekbericht hier op SRB als een soort van laatste hoofdstuk van een reisverslag.
Over 11 dagen lig ik eindelijk maar toch weer op de tafel van een zeer kundig Plastisch Chirurg. Zij zal het tweede deel van een operatie uit gaan voeren, het eerste deel onderging ik n.l. in Augustus 2011, zodat ik daarna een zeer platte borstkas heb en al het achtergebleven weefsel door haar wordt verwijderd. Ook zal ze een correctie uit gaan voeren aan het litteken. Een litteken die letterlijk horizontaal van mijn ene oksel naar mijn andere oksel loopt. Waarna ik dus weer een hele lange periode van heling inga omdat ik na deze operatie weer mijn armen niet volledig kan of mag gebruiken.
Het reisverslag eindigt dan ook hier omdat ik exact 3 jaar na dato mijn doel op 12 April 2012 bereik en van daaruit begin ik dan dus aan een nieuw hoofdstuk in en van mijn leven. Ik heb nog geen idee wat ik hierna wil gaan doen. Behalve dan, dat ik nu wel eens mijn eigen leven wil gaan leven. Ik heb het aangedurfd om tijdelijk de grond onder mijn voeten te verliezen om van daaruit mijzelf te ontmoeten en thuis te komen, in een nieuw lichaam, waaraan ik nu dus nog een kleine correctie krijg.
“Durven is tijdelijk de grond onder je voeten verliezen. Maar niet durven is jezelf verliezen.”
S. Kierkegaard
En natuurlijk een bak koffie. 
Kort daarna kwam mijn chirurg me vertellen dat ik de volgende ochtend al weg zou mogen. 
